Κατασκευάσθηκε στις νότιες υπώρειες του λόφου Φρούριο, όπου βρισκόταν η οχυρωμένη αρχαία ακρόπολη, και είχε προσανατολισμό προς νότο, προς τη λεγόμενη ελεύθερη αρχαία αγορά, η οποία σύμφωνα με ασφαλείς αρχαιολογικές ενδείξεις τοποθετείται στο κέντρο της σημερινής πόλης. Μετά το 2ο π.Χ., πέραν από τις θεατρικές παραστάσεις, απετέλεσε και χώρο υπαίθριων συνεδριάσεων του Ανώτατου Διοικητικού οργάνου των Θεσσαλών, του περίφημου κοινού των Θεσσαλών. Από την αρχαιότητα πληροφορίες για το αρχαίο θέατρο της Λάρισας μας δίνει μόνο μία επιγραφή των αρχών του 2ου αι. π.Χ., η οποία αναφέρεται σε αυτό και μας δίνει τη δυνατότητα να έχουμε ένα στοιχείο antequem για τη χρονολογία της κατασκευής του. Στα νεότερα χρόνια πρώτη αναφορά έχουμε από τον περιηγητή Ussing, ο οποίος επισκέφθηκε την τουρκοκρατούμενη Λάρισα το 1846 και σε σχετικό σύγγραμμα του που εκδόθηκε το 1957 περιέγραφε τις κερκίδες του αρχαίου θεάτρου. Από όσο μπορούμε να κατανοήσουμε την περιγραφή του Ussing, τότε πρέπει να ήταν ορατές μερικές σειρές εδωλίων του επιθεάτρου και του κάτω θεάτρου. Αργότερα αναφέρθηκαν σ'αυτό και άλλοι περιηγητές και ιστορικοί.
Ο αξιολογότερος από αυτούς, ο γιατρός Νικόλαος Γεωργιάδης στο περισπούδαστο έργο του «Θεσσαλία» μας δίνει μία πολύτιμη πληροφορία για το αρχαίο θέατρο, η οποία επιβεβαιώθηκε από τις πρόσφατες ανασκαφικές εργασίες. Αναφέρει συγκεκριμένα ότι ένα μέρος του κοίλου και της σκηνής ήταν ορατά το 1860 όταν ήρθε για πρώτη φορά στη Λάρισα. Το 1875, στη δεύτερη επίσκεψη του, το μνημείο πλέον είχε επιχωθεί και δε φαινόταν πια σχεδόν τίποτα, εκτός από μερικές κερκίδες του επιθεάτρου. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι οι τεράστιες επιχώσεις του κοίλου αποτελούνταν από κρημνίσματα σπιτιών, πέτρες, ωμές πλίνθους και κεραμίδια στέγης. Σύμφωνα με τα αρχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου το 1868 ένας μεγάλος σεισμός σάρωσε τη Λάρισα και φαίνεται ότι τα ερείπια των πλινθόκτιστων σπιτιών μεταφέρθηκαν με ιππήλατα κάρα και απορρίφθηκαν στο χώρο του μνημείου. Οσο το θέατρο ήταν ορατό έγινε σε διάφορες εποχές συστηματική λιθοδομικού υλικού. Από τις κατεδαφίσεις πλινθόκτιστων σπιτιών περιμετρικά του μνημείου έχουν συγκεντρωθεί, την εικοσαετία που μας πέρασε, πάνω από τετρακόσια εδώλια. Η αποξήλωση ορισμένων τμημάτων του ολοκληρώθηκε μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881.
Στο επιχωσμένο πλέον θέατρο κατασκευάσθηκαν ισόγειες κατοικίες και καταστήματα, με ρηχές θεμελειώσεις μεν αλλά πολύ βαθείς βόθρους λημμάτων, αρκετοί από τους οποίους τραυμάτισαν τα μάρμαρα. Τα διόροφα και η πενταόροφη πολυκατοικία κατασκευάσθηκαν τη δεκαετία του 1960, και προκάλεσαν φοβερές ζημιές με τις βαθιές θεμελιώσεις. Ζημιές προκάλεσε και το ρολό της πόλης, το οποίο κατασκευάστηκε το 1952 και κατεδαφίστηκε από την Εφορεία το 1992. Η θεμελίωση φαίνεται ότι παρεμπόδιζε το επιθέατρο, το οποίο γνωρίζουμε από φωτογραφίες του Τάκη Τλούπα του 1948, και έτσι αποφασίσθηκε από τις τότε δημοτικές αρχές η αποξήλωσή του. Φαίνεται όμως ότι υπήρξε δυσκολία μεταφοράς των ογκωδών μαρμάρων ή πιθανόν κάποια ευαισθησία και έτσι δίπλα από το ρολό ανοίχθηκε ένας τεράστιος λάκκος
όπου ρίχθηκαν φύρδην - μίγδην πάνω από 60 μάρμαρα. Τον λάκκο τον εντοπίσαμε το 1992 και συγκεντρώσαμε τα εδώλια στην αρχαιολογική αποθήκη.
Οι ανασκαφές για την αποκάλυψη του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας έχουν μία μακρόχρονη ιστορία. Το 1910 ο τότε Εφορος Αρχαιοτήτων Θεσσαλίας Απόστολος Αρβανι-τόπουλος ανέσκαψε ένα τμήμα της σκηνής σε μικρό οικόπεδο, το οποίο από τότε είχε απαλλοτριώσει και περιφράξει. Οι πρόσφατες ανασκαφές έδειξαν ότι το τμήμα αυτό δεν ήταν προσκύνιο, όπως θεώρησε ο Αρβανιτόπου-λος, αλλά η ίδια η σκηνή. Στο κομμάτι αυτό του θεάτρου αναφέρθηκε με σχετικό μελέτημα του και ο Γάλλος αρχαιολόγος YvesBiquignon. To 1968 εκσκαφή θεμελίων για την ανέγερση οικοδομής στο οικόπεδο Αικατερίνης και Ηλία Γκαράνη επεσήμανε ένα τμήμα του κοίλου. Η τότε Εφορεία Αρχαιοτήτων Βόλου είχε ανασκάψει το οικόπεδο αυτό και είχε αποκαλύψει 3 κερκίδες, από τις οποίες η μία είχε 14 σειρές εδωλίων. Το οικόπεδο αυτό κτίσθηκε το 1970, με άδεια ελαφράς διόροφης οικοδομής και έτσι τα μαρμάρινα εδώλια εγκλωβίσθηκαν μέσα στα θεμέλια. Τελικά η οικοδομή αυτή, αφού απαλλοτριώθηκε, κατεδαφίστηκε το Δεκέβριο του 1981 και οι κερκίδες του αρχαίου θεάτρου, λαβωμένες από τα σίδερα και το μπετόν, εν μέρει ξαναήρθαν στην επιφάνεια. Από το 1977 άρχισε από την Εφορεία μια συστηματική προσπάθεια για την σταδιακή αποκάλυψη του. Το 1977 ανασκάφηκε και απαλλοτριώθηκε ένα μικρό οικόπεδο, όπου αποκαλύφθηκε το δυτικό πέρας της σκηνής. Το 1982 και 1983 αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο τμήμα του κοίλου μέσα στο χώρο των πρώην Στρατιωτικών Αρτοποιείων, τα οποία παραχωρήθηκαν από το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας στο Υπουργείο Πολιτισμού για την συνέχιση των ανασκαφών. Τα λιθόκτιστα κτίρια επισκευάσθηκαν και χρησιμοποιούνται σήμερα ως αρχαιολογικές αποθήκες. Η πρώτη μεγάλης κλίμακας απαλλοτρίωση άρχισε το 1988 και ολοκληρώθηκε το 1990. Διατέθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού 400.000.000 δρχ. για την απαλλοτρίωση της πενταόροφης πολυκατοικίας και οκτώ ακόμη οικοδομών. Τα ακίνητα αυτά κατεδαφίστηκαν το 1992. Μετά από απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου αποφασίστηκε και η κατεδάφιση του ωρολογίου της πόλης, καθόσον μετά την απομάκρυνση των οικοδομών δημιουργήθηκαν στατικά προβλήματα σ' αυτό και υπήρξε μεγάλος κίνδυνος κατάρρευσης του. Στον χώρο του μνημείου υπήρχε και το εγκαταλειμμένο κτίριο του παλιού επισκοπικού μνημείου. Ατυχώς λόγω της όξυνσης τους εκκλησιαστικού στη Λάρισα το 1992 δεν υπήρξε ευκολία επικοινωνίας της Εφορείας με τις εκκλησιαστικές αρχές, παρά τις δεκάδες υπομνημάτων, για την παραχώρηση του ακινήτου στο Υπουργείο Πολιτισμού για αρχαιολογικούς σκοπούς. Έτσι η Δημοτική Αρχή ανέλαβε την ευθύνη και σε ένα απόγευμα το κατεδάφισε με δικές της δαπάνες. Το 1997 συντελέσθηκε η δεύτερη φάση μεγάλης απαλλοτρίωσης 10 ακόμη ακινήτων για τα οποία διατέθηκαν από το Υπουργείο Πολιτισμού 750.000 δρχ. Τα ακίνητα αυτά κατεδαφίστηκαν το α' τρίμηνο του 1998 με δαπάνες του δήμου της Λάρισας (Εικ. 6, 7, 8 , 9). Εναπομένουν ακόμη για το άμεση μέλλον ελάχιστες χωματουργικές εργασίες απομάκρυνσης κρημνισμάτων των οικοδομών. Βεβαίως για την Εφορεία υπάρχουν πολλές εργασίες που θα ολοκληρωθούν στο μέλλον, προκειμένου ο χρόνος να γίνει πραγματικά επισκέψιμος. Με τις κατεδαφίσεις των είκοσι ακινήτων η εικόνα του μνημείου έχει διαφοροποιηθεί πλήρως. Βεβαίως για να φτάσουμε εκεί χρειάστηκε πολύς κόπος και αρκετή ψυχική φθορά. Δικαστήρια, διοικητικές αποβολές, ανακοπές, ασφαλιστικά μέτρα, προπηλακισμοί, δικαστικοί επιμελητές, αστυνόμοι και άλλα πολλά συνέθεταν ένα περίεργο σκηνικό. Οπωσδήποτε δεν είναι εύκολο να αποβάλεις από τα καταστήματα τους από το κέντρο της εμπορικής αγοράς εξήντα περίπου επιχειρηματίες. Ωστόσο όλα αυτά ξεπεράστηκαν. Έτσι ένα τεράστιο αρχαιολογικό έργο, για το οποίο το υπουργείο Πολιτισμού διέθεσε πάνω από 1.000.000.000 δρχ. προχωράει κανονικά.
Με τις εκσκαπτικές εργασίες των τελευταίων ετών αποκτήσαμε καθαρότερη εικόνα του μνημείου. Πρόκειται για ένα τεράστιο, σχεδόν εξ ολοκλήρου μαρμα-ροδομημένο μνημείο, με πλουσιότατη διακόσμηση πλαστικής και σπουδαιότατα μορφολογικά στοιχεία αρχαίας αρχιτεκτονικής.
Κοίλο του αρχαίου θεάτρου αποτελούσε η ίδια η πλαγιά του λόφου, που με τις κατάλληλες εκσκαφές είχε διαμορφωθεί σε αναβαθμούς για την τοποθέτηση των μαρμάρινων ειδωλίων. Τα εδώλια είναι κατασκευασμένα από λευκό μάρμαρο, που προέρχεται από το αρχαίο λατομείο στο Καστρί Αγιάς. Το κοίλο με έναν διάδρομο πλάτους 2 μ., το διάζωμα διαιρείται στο επιθέατρο και το κάτω ή κυρίως θέατρο. Το επιθέατρο, τμήματα του οποίου έχουν βρεθεί παλιότερα τόσο στο χώρο των Στρατιωτικών Αρτοποιείων όσο και δίπλα από τα θεμέλια του παλιού ωρολογίου κατασκευάσθηκε σε ύψος 1,30 μ. ψηλότερα από το διάζωμα. Με τις τελευταίες ανασκαφικές εργασίες μπορεί να υπολογιστεί πια με ακρίβεια το εύρος του. Χωριζόταν με είκοσι κλιμακίδες ανόδου σε είκοσι δύο κερκίδες με 14 έως 18 σειρές εδωλίων η καθεμιά. Το επιθέατρο στα πλαϊνά του δεν κάλυπτε το συνολικό εύρος του κυρίως θεάτρου αλλά ήταν πιο περιορισμένο κατά 2 μ., δημιουργώντας ένα χώρο για ράμπα ή κλίμακα για την άνοδο των θεατών στο επιθέατρο. Στα άκρα του δεξιά - αριστερά το επιθέατρο καταλήγει σε ισχυρού αντερεισματίκούς τοίχους. Με βάση τη σημερινή κατάσταση του μας λείπει περίπου το 60% των μαρμάρων. Από αυτά κάποιο ποσοστό είναι περασμένο μέσα στην ορχήστρα ή παραμένει εντοιχισμένο στα θεμέλια του ωρολογίου της πόλης. Τέλος, ένα πολύ μικρό ποσοστό θεωρείται οριστικά χαμένο.
Στο κυρίως θέατρο τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά, καθώς το πλήθος των μαρμάρινων εδωλίων του έχει αποκαλυφθεί, με αποτέλεσμα να είναι δυνατή με ακρίβεια η αναστήλωση του. Το κυρίως θέατρο χωριζόταν με 10 κλικακίδες ανόδου σε 11 κερκίδες με 25 σειρές ειδωλίων η καθεμιά. Τα εδώλια πατούν πάνω σε υποδομές από πωρολιθικό ή σχιστολιθικό υλικό και έχουν επιμελημένη εργασία λάξευσης τόσο στα μέτωπα όσο και στην άνω επιφάνεια τους, όπου υπάρχει ρηχό βάθυσμα για τα πόδια των υπερκείμενων θεατών. Το πέρας του κυρίως θεάτρου προς την πλευρά της ορχήστρας αποκαλύφθηκε στο σύνολο του. Είναι κατασκευασμένο με λειασμένους κυβόλιθους λευκού μαρμάρου, που χρησίμευαν για την αντιστήριξη των υπερκείμενων κερκίδων. Μάλιστα στην πάνω επιφάνεια τους υπάρχουν τόρμοι για τη στερέωση των πρώτων τεσσάρων σειρών των εδωλίων, που δε βρίσκονται σήμερα στη θέση τους. Αυτό πολύ πιθανόν να οφείλεται στη μετατροπή του αρχαίου θεάτρου σε ρωμαϊκή αρένα για την τέλεση μονομαχιών και άλλων παραστάσεων από το τέλος του Ιου αι. π.Χ. και τις αρχές του 1ου αι. μ.Χ.
Μέσα στο πλαίσιο αυτής της μετατροπής της λειτουργίας του μνημείου υποθέτουμε ότι στο τέλος του 2ου αϊ μ.Χ. ξηλώθηκαν οι τέσσερις πρώτες σειρές των εδωλίων για να διευρύνουν την παλιά ορχήστρα κατά 4 μ. περίπου και επιπλέον πάνω στην παλιά 5η σειρά που τώρα μετατράπηκε σε πρώτη τοποθετήθηκαν μαρμάρινα ενεπίγραφα θυρώματα σε β' χρήση. Στην πάνω στενή πλευρά τους έχουν τόρμους για την ένθεση διφράκτων. Στόχος όλων αυτών ήταν η προστασία των θεατών από τα θηρία και τα
βίαια αγωνίσματα. Τα εδώλια των πρώτων σειρών που αφαιρέθηκαν τοποθετήθηκαν στη συνέχεια κάτω από τα ογκώδη θυρώματα για λόγους στατικούς. Μπροστά και σε επαφή με το κατώτατο αυτό τμήμα του κυρίως θεάτρου και 0,35 μ. βαθύτερα βρέθηκε κτιστός αποχετευτικός αγωγός πλάτους 1 μ. καλυμμένος με λειασμένες μαρμάρινες πλάκες. Περιτρέχει όλη την ορχήστρα και διαπερνάει τη θεμελίωση της σκηνής με δύο εξόδους και κάπου πίσω από τη σκηνή θα έστριβε προς τον Πηνειό.
Η ορχήστρα δεν έχει ακόμη ανασκαφεί. Υπολογίζεται ότι έχει διάμετρο πάνω από 25 μ., ενώ το δάπεδο της βρίσκεται σε βάθος 4 μ., γεμάτο από παραχωμένα μάρμαρα της σκηνής και εδώλια.
Οι δύο πάροδοι στο ανατολικό και δυτικό άκρο του κοίλου μαζί με τους αναλημματικούς τοίχους διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Μετά τις πρόσφατες εργασίες καθαρίστηκε πλήρως η πρόσοψη τους από τα υπόγεια των καταστημάτων. Η κατασκευή τους είναι αριστοτεχνική. Αποτελούνται από λειασμένους κυβόλιθους λευκού μαρμάρου και παρατηρήθηκε ότι για αισθητικούς λόγους οι υποκείμενοι δόμοι κάθε σειράς στο σημείο αρμών με τους υπερκείμενους ελαφρώς προεξέχουν. 0 αναλημματικός τοίχος της δεξιάς παρόδου αποκαλύφθηκε σε μήκος 26 μ., ύψος 4,50 μ. και πλάτος 3 μ. 0 αντίστοιχος της αριστερής παρόδου βρέθηκε σε μήκος 23,50 μ., ύψος 3 μ. και πλάτος επίσης 3 μ. Και στους δύο αναλημματικούς βρέθηκαν στοιχεία μνημειωδών, πιθανόν τοξοτών εισόδων. Οι δρόμοι των παρόδων πρέπει να ήταν μαρμαροστρωμένοί, καθώς αποτελούσαν συνέχεια των μεγάλων δημόσιων πομπικών δρόμων της αρχαίας Λάρισας. Η πλήρης αποκάλυψη των παρόδων δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, καθώς απαιτούνται κι άλλες απαλλοτριώσεις κατά μήκος της οδού Βενιζέλου.
Η σκηνή, το καλύτερα ίσως διατηρημένο τμήμα του αρχαίου θεάτρου, αποτελείται από τέσσερα δωμάτια με τρεις εισόδους ανάμεσα τους (Εικ. 12). Έχει συνολικό μήκος 37 μ. και ύψος 3 μ. Με βάση την αρχαιολογική έρευνα, η σκηνή έχει 3 κύριες οικοδομικές φάσεις: Η πρώτη ανάγεται στο α' μισό του 3ου αι. π.Χ. και είναι σύγχρονη με την κατασκευή του θεάτρου. Οι επιγραφικές μαρτυρίες, που ειπώθηκαν πρωτύτερα, και τα ανασκαφικά δεδομένα συνηγορούν ότι το μεγαλειώδες αυτό μνημείο κατασκευάστηκε στις αρχές του 3ου αι. π.Χ. και λειτούργησε έξι αιώνες μέχρι το τέλος του 3ου αι. μ.Χ. Η σκηνή είχε τέσσερα δωμάτια κατασκευασμένα με λαξευτούς πωρόλιθους, που προέρχονται από τα αρχαία λατομεία στη θέση «Κριντήρι» κοντά στον Τύρναβο. Η πώρινη πρόσοψη της σκηνής προς την πλευρά των θεατών καλύπτονταν με ζωγραφικούς πίνακες κατά τη διάρκεια των παραστάσεων. Τα σιδερένια καρφιά που τους στήριζαν υπάρχουν ακόμα και σήμερα. Τα δύο πλαϊνά δωμάτια είχαν ανεξάρτητη είσοδο από το νότιο τοίχο και δεν επικοινωνούσαν με τα άλλα δύο εσωτερικά δωμάτια. Αυτό πιθανόν σημαίνει ότι τα δύο πλαϊνά δωμάτια ήταν σκευοθήκες και δε χρησιμοποιούνταν κατά την τέλεση των παραστάσεων. Στα δύο εσωτερικά δωμάτια κινούνταν οι υποκριτές και ο σκηνοθέτης. Μεταξύ τους επικοινωνούν με εσωτερικές θύρες και χρησιμοποιούνταν όπως τα σημερινά καμαρίνια, ως χώροι δηλαδή για την ετοιμασία των υποκριτών.
Στη δεύτερη φάση της, στο α' μισό τού 2ου αι. π.Χ., η σκηνή συμπληρώθηκε. Μπροστά από το σκηνικό οικοδόμημα, προς την πλευρά της ορχήστρας κατασκευάστηκε μια κιονοστοιχία συνολικού μήκους 20 μ. και πλάτους 2 μ. Αποτελείται από 6 παραστάδες και 6 μονολιθικούς δωρικούς ημικίονες σε παράταξη, οι οποίοι πατούν πάνω σε ευθυντηρία ύψους 0,30 μ. από μαρμάρινους κυβόλιθους. Η κατασκευή αυτή είναι το λεγόμενο προσκήνιο. Πάνω στους δωρικούς ημικίονες και πεσσούς στηριζόταν ο δωρικός θριγκός, δηλαδή ογκώδη επιστύλια με τρίγλυφα και μετόπες.
Η τρίτη οικοδομική φάση της σκηνής χρονολογείται στα χρόνια του Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (28 π.Χ. - 14 μ.Χ.) και του διαδόχου του Τιβερίου (14-31 μ.Χ.). 0 Οκταβιανός Αύγουστος προσέφερε μαζί με τα προνόμια της Augustaκαι άλλες ευεργεσίες στη Λάρισα. Τιμητικές επιγραφές σε θεσσαλική διάλεκτο προς τιμήν και των δύο αυτοκρατόρων βρέθηκαν πάνω στα μέτωπα των γείσων του δωρικού θρίγκου της σκηνής. Την περίοδο αυτή, η σκηνή έχει υποστεί σοβαρή αλλοίωση. Η μπροστινή σειρά πωρόλιθων των πλαϊνών δωματίων αφαιρέθηκε και αντικαταστάθηκε με μαρμάρινη επένδυση. Επίσης, στους μαρμάρινους κυβόλιθους της πρόσοψης των δωματίων αυτών, προστέθηκαν συμφυείς μαρμάρινοι δωρικοί ημικίονες με δωρικά ημικιονόκρανα. Στις γωνίες λαξεύτηκαν τώρα τέσσερις πεσσοί. Ακόμα προστέθηκε δεύτερος όροφος και το συνολικό ύψος της σκηνής ήταν γύρω στα 8,50 μ. Δεν έχουμε ακόμα πολλά στοιχεία για την ακριβή μορφή του. Την εποχή αυτή, στη σκηνή ήταν στημένα πολλά γλυπτά, αρκετά από τα οποία ήρθαν στο φως με τις ανασκαφές. Αναφέρονται ενδεικτικά το άγαλμα ¶τλαντα, Παπποσειληνών και καθιστής Μούσας. Τώρα, αναμορφώθηκε και το προσκήνιο. Το παλιό ξύλινο πατάρι, αντικαταστάθηκε από μαρμάρινα φατνώματα, όπου τοποθετήθηκαν ανδριάντες και κίονες με ανάγλυφη φυτική διακόσμηση. Στον ερειπιώνα της σκηνής βρέθηκαν και άλλα μάρμαρα, όπως υποπόδια προεδρείων, επιγραφές, στρόγγυλα βάθρα ανδριάντων μονομάχων και άλλα. Αυτή είναι η εποχή που το αρχαίο θέατρο της Λάρισας δεν χρησιμοποιείται πια για σκηνικούς αγώνες, αφού ήδη από την εποχή του Αυγούστου είχε μετατραπεί σε αρένα. Παράλληλα, τώρα αρχίζει και η σταδιακή βεβήλωση του μνημείου. Παρατηρούνται αλλοιώσεις και μετατροπές που για την αρχαιότητα θα ήταν «ύβρις». Στα εδώλια διανοίγονται οπές για την τοποθέτηση σκιαδίων προστασίας από τον ήλιο και ονόματα εκμισθωτών των θέσεων γράφονται και ξαναγράφονται στο ίδιο σημείο. Τώρα, στο επιθέατρο κάθονταν μόνο οι δούλοι και οι γυναίκες και το θέατρο έχει μεταβληθεί σε τσίρκο. Γι' αυτό την περίοδο αυτή οι Λαρισαίοι κατασκευάζουν το λιτό β' αρχαίο θέατρο για την τέλεση θεατρικών παραστάσεων και για άλλες εκδηλώσεις πνευματικού χαρακτήρα.
Για το μέλλον αυτό που απομένει είναι η ανασκαφή της ορχήστρας, του πίσω μέρους της σκηνής και ορισμένων τμημάτων των παρόδων. Φυσικά, τελικός στόχος μας είναι η αποκατάσταση και η αναστήλωση του μνημείου. Το αρχαίο θέατρο ενταγμένο στον πολεοδομικό ιστό της Λάρισας, με την ολοκλήρωση των εργασιών του θα καταστεί εφαλτήριο για την πολιτισμική δραστηριοποίηση της πόλης και κέντρο προώθησης της επιστημονικής αρχαιολογικής έρευνας.
Αθανάσιος Τζιαφάλιας
Αρχαιολόγος
Προϊστάμενος
ΙΕ' Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων
|
|
Ο Νομός Λάρισας
|
|
Γενικές Πληροφορίες 
