«Ο Όλυμπος κι ο Κίσσαβος, τα δυο βουνά μαλώνουν,

το ποιο να ρίξει τη βροχή, το ποιο να ρίξει χιόνι.

Ο Κίσσαβος ρίχνει τη βροχή κι ο Όλυμπος το χιόνι.

Γυρίζει τότε ο Όλυμπος και λέγει του Κισσάβου:

- Μη με μαλώνεις, Κίσσαβε, μπρε τουρκοπατημένε,

που σε πατάει η Κονιαριά κι οι Λαρσινοί αγάδες.

Εγώ είμαι ο γέρος Όλυμπος στον κόσμο ξακουσμένος,

έχω σαράντα δυό κορφές κι εξήντα δυο βρυσούλες,

κάθε κορφή και φλάμπουρο, κάθε κλαδί και κλέφτης.

Κι όταν το παίρνει η άνοιξη κι ανοίγουν τα κλαδάκια,

γεμίζουν τα βουνά κλεφτιά και τα λαγκάδια σκλάβους.

Έχω και τον χρυσόν αϊτό, τον χρυσοπλουμισμένο,

πάνω στην πέτρα κάθεται και με τον ήλιο λέγει:

- Ήλιε μου δεν κρους τ΄ αποταχύ, μόνο κρους το μεσημέρι,

να ζεσταθούν τα νύχια μου, τα νυχοπόδαρά μου;»