Η κατάκτηση του Ολύμπου
«Έβγα ψηλά στον Όλυμπο, στον εύμορφο τον τόπο,
ανδρείοι εκει δεν αρρωστούν κι οι άρρωστοι ανδρειώνουν.
Εκεί παν οι κλέφτες οι πολλοί, τα τέσσερα πρωτάτα,
εκεί μοιράζουν τα φλωριά και τα καπετανάτα.»
(δημοτικό τραγούδι)
Περιηγητές, διπλωμάτες, επιστήμονες, αξιωματικοί εντυπωσιασμένοι από το βουνό αποπειράθηκαν να το κατακτήσουν από πολύ παλιά. Από την αρχαιότητα ακόμα είναι γνωστό ότι σε πολλές κορυφές του βουνού υπήρχαν παρατηρητήρια και φρυκτωρίες. Ο Όσιος Διονύσιος φέρεται ως ο πρώτος εξερευνητής του Ολύμπου. Στις αρχές του 16ου αι. μάλιστα έχτισε εκκλησάκι του Προφ. Ηλία στην ομώνυμη κορυφή (2.803 μ.), το ψηλότερο εκκλησάκι στον ελληνικό χώρο. Το 1830 ο ¶γγλος Urquhart και ο Γερμανός γεωγράφος Eckenbrecher το 1851 φτάνουν μέχρι το «Σκολ(ει)ιό» (2.911 μ.). Ο Γάλλος αρχαιολόγος Heuzey χαρτογραφεί για πρώτη φορά το βουνό το 1855. Το 1862 ο Barth, Γερμανός γεωγράφος, προσδιορίζει με ακρίβεια την ψηλότερη κορυφή του. Στις 2/8/1913 οι Ελβετοί FredericBoissonnas και DanielBaud-Bovy με οδηγό το Χρήστο Κάκαλο, καταφέρνουν να φτάσουν στην ψηλότερη κορυφή (Μύτικας 2.917 μ.). Από τότε πολλοί επανέλαβαν το κατόρθωμα του Χρ. Κάκαλου και των Ελβετών, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που έμειναν για πάντα στους κόλπους του. Σήμερα μέσα από σημαδεμένα και ασφαλή μονοπάτια (Ε4, 02) μπορούν να φτάσουν σε κάθε γωνιά του βουνού και να απολαύσουν όλες τις εκφάνσεις του.
|
Ιστορία
